|      
Сакаш да се откажеш?
Пред да ја потврдиш својата одлука, запознај се со последиците од таа одлука.
Доколку го потврдиш своето откажување, на твојот комјутер ќе наместиме cookie, кој ќе ни овозможи, во текот на натпреварот (14.03 - 18.03.2016) при посета на порталот да те препознаеме и да овозможиме слободно користење на порталот, без прикажување сликички, односно контролор на играта од десна страна на екранот.

Истовремено ќе бидат одземени сите собрани поени. За жал, со откажувањето, губиш и право на награди.

Дали се уште сакаш да се откажеш?
Рингераја.мк користи "колачиња" за обезбедување подобро корисничко искуство, следење на посетеноста и приказ на огласи. Поставките за прифаќање на колачињата ги прилагодувате во вашиот пребарувач.
Со продолжување на користењето на сајтот се смета дека се согласувате со користење на колачињата за наведените цели. За продолжување кликнете “Во ред”.   Дознајте повеќе.

Тодор Гечевски: Се радувам на секој збор на синот

Редакција Рингераја, 1.12.2013
За еден родител најтешко е ако не може да му помогне на своето дете, вели ко­шар­кар­ска­та ѕвезда Тодор Гечевски, кој веќе шест години се бори со аутизмот. Тој за весникот Вест зборува за неговото син­че Божидар и неговата болест - аутизам

image
/11


 

 

Познатиот ко­шар­кар ја отвори душата и јавно прозборе за нивниот проблем, за борбата, за на­деж­та, верувајќи дека оваа негова исповед ќе им помогне на многу родители што се на по­че­то­кот и не знаат што ги чека.

- До една година, Божидар нормално се развиваше. Знаеше зборови колку децата на не­го­ва­та возраст. Викаше и мама и тато. Кога имаше една година, тогаш живеевме во За­дар, му ставивме вакцина, и по неколку месеци заминавме за Кавадарци. Дека неш­то не е во ред прв забележа татко $ на сопругата Даниела. Рече: “А бе зошто детево не ни обрнува внимание кога го викаме?”. Тогаш му рековме дека можеби ги за­бо­ра­вил. Ни на крај памет не ни беше што значи неговото однесување. Но кога се вра­тив­ме во Задар, тој почна и со нас да се однесува така. Ни вртеше грб, како да ни се лу­ти за нешто. Почна да си игра сам, да не комуницира со никого. Јас тоа лето од Ка­ва­дар­ци за Задар заминав порано, а тие дојдоа по еден месец, и мислев затоа мене ми се лути. Случајно, пак, на пат во авион, сопругата Даниела во весник прочитала за сим­пто­ми­те на аутизам и во симптомите препознала некои од движењата кај Божидар. Ама на почетокот си викавме не, не, не е можно тоа нам да ни се случи. Па тој сосема нормално се од­не­су­ва­ше првата година. Но по некое време сфативме дека, сепак, нашето дете ги има ско­ро сите симптоми на аутизам. Освен агресивност. Никогаш не бил агресивен, ама пра­вел постојани и необични движења. Престана и да зборува. Место да кажува сe по­ве­ќе и повеќе зборови, тој престана да вика и мама и тато, а ако кажеше некој збор, тој не беше целосен.

 

Ко­га сфативте дека вашето синче има аутизам, што направивте?

- Пр­во две недели бевме во шок, но потоа се созедовме и почнавме да се ин­те­ре­си­ра­ме што понатаму. Бевме во Белград, на испитување и на психолог. За чудо, таму кога док­тор­ка­та викна по него, тој се сврте. Таа ни рече дека возраста од една и пол го­ди­на е мала за да се каже точно дали е аутизам или не. Дека треба уште малку да по­рас­не. Но јас и Даниела не можевме да седиме и да чекаме Божидар да расте со проб­ле­мот. Зашто сметавме дека тоа што го виде докторката е само момент, а ние сме постојано со него и знаеме дека нешто не е во ред. Дека нашето дете не е како што беше. Направивме тестови од урина и ги пративме во Норвешка. Оттаму ни рекоа де­ка не треба да прима продукти со глутен. И почнавме со диета, да не јаде ништо што содржи глутен. Божидар е на диета до ден-денес. Сопругата почна да чита многу кни­ги за да се информираме, оти ниеден доктор не можеше да ни помогне. Нај­за­до­вол­на е од книгата “Детето што ги сакаше прозорците”, во која се искажани искуства на една мајка што имала аутистично дете. Се зборува за терапии, диети, за методи. Тоа ни помогна многу, но и сами почнавме да се информираме. Ни препорачаа “флор тајм”, тоа се игри на под, со што би го заинтересирале и би му предизвикале некаква емо­ци­ја. Почнавме сите по дома да трчаме и да правиме работи за да му пре­диз­ви­ка­ме внимание. Еден професор ни рече дека кога има ваков проблем, не е само детето ау­тис­тич­но туку и целото семејство. И има право. Во тоа се уверивме бидејќи целото се­меј­ство максимално сме му посветени нему, и тоа не само јас и Даниела туку и на­ши­те родители. И тие знаат да се однесуваат според потребите на Божидар. Дури и на­ша­та помала ќеркичка Сара учи со него. Пред нешто да му даде, прашува дали ба­то смее да го јаде или не. По едно испитување ни кажаа и дека има кандида во цре­ва­та. Тогаш почнавме и друга диета за кандидата, која беше уште поригорозна од прет­ход­на­та. Не смееше да има ни тестенини ни конзервирана храна, шеќери, соја. Ма ниш­то. Но, ете, со време и тоа го научивме. Мислам дека тогаш ги постигнавме нај­го­ле­ми­те резултати, зашто оттогаш почна и по малку да зборува. Тогаш почна да ни од­го­ва­ра на прашања од типот “Како прави магарето”, “Како прави пожарната” и слич­но. Одговараше на прашањата, без оглед што одговорите беа само самогласки. Пр­ви­те зборови му беа: “Ајде, тато”. Мама уште цела следна година не можеше да каже. Не можеше буквата М да ја изговори. Прв логопед што се нафати да работи со него, ко­га Божидар имаше само две години, е Силвана од Неготино. Цело лето додека бев­ме во Кавадарци, работеше со него. Ми беше жал со само две години да го гледам со ран­че­то на грб, секој ден на логопед. Првите две недели кај неа само врескаше и пла­че­ше, ама после се навикна и со неа и со сите други логопеди, зашто кога се вра­тив­ме во Задар, и таму веднаш ангажиравме логопед. Божидар сега има 8,5 години и од негови две години сме со логопеди, дефектолози и со еден куп други терапии.

 

Што му помогна за овие години?

- Не знам. Веќе и не знам што сe не направивме. Разни тестови, испитувања, суп­ле­мен­ти еден куп, хомеопати, психолози, диети, арт терапија и не знам што уште не нап­ра­вив­ме и што уште ќе направиме. Но мислам дека најмногу помогна работната те­ра­пи­ја. Силвана беше најупорна, иако Божидар првично не сакаше да соработува. Ама по­доц­на ја засака, и секој ден му се зголемуваа минутите кај неа. Еве сега во школо, на едно место може да седи и по 5-6 часа. Ама со него постојано работиме. И нему ве­ќе не му е проблем нешто да научи, само му е проблем комуникацијата. Сака да ко­му­ни­ци­ра, ама не знае како. Во тоа многу му помага и помалата сестра Сара. Тој, пак, ја слу­ша можеби повеќе одошто треба. Сe што сака да му земе, му зема, а и тој $ дава. Сe што ќе посака сестра му, $ дава, дури и му викаме да не ја слуша сe што ќе му ка­же. Божидар воопшто не е агресивен. Најмногу што направил досега, е што скина лист од боенка, а потоа нe молеше да го залепиме. Како помал плачел и не знаел да ни ка­же што го боли. Само плаче, и не зборува. А сега тоа знае да го каже. Има деца што не чувствуваат болки, а Божидар не е до толку. Само не знае да го објасни тоа што го ма­чи.

 


Целото интервју

 

 

 


Ти се допаѓа статијата? Кликни “Like” и додај свој коментар:

Што да правите кога детето повраќа?
При повраќање организмот губи брзо многу течности и минерали. При обилно и постојано повраќање се стигнува брзо до дехид...
6
Ортопедски проблеми кај децата
Како што поминува времето, можеби забележувате дека вашето дете не расте сосема според правилата. Кај многу деца се јаву...
5
Нова епизода на „Кој кого расте“: Тешки вр...
Телевизиска емисија наменета за родители „Кој кого расте“ чии водителе Зорица Црношија во недела на 31.03.2013 во 10.20 ...
4
Нова епизода на „Кој кого расте“
Недела на 26.05.2013 во 10.20 часот повторно на Телма телевизија, следете ја новата епизода на тема: Деца и миленичиња
4




Анкета

Бременост.
пеперутка16

Кој дел од бременоста најмногу ви се допадна или најлесно?