/11 /11

Децата ретко се жалат на депресија, која како симптом кај возрасните е многу често присатна. Обично некојдруг ќе ја забележи депресијата кај детето и промените кои настанале вооднесувањето. Често учителот во училиштето сигнализира дека детето се однесуваапатично, му се случува да заспие на час, не ги извршува училишните обврски ислично. Родителите се загрижуваат поради повлекување на детето од вообичаенитеактивности. Детето освен што го губи интересирањето за работите кои дотогаш гисакало, има многу променливо расположение. Се чувствува уморно, не наоѓазадоволство во она што го прави, тешко се сконцентрира... Дури и изгледот надетето се менува. Лицето станува опуштено, долгнавесто, насмевката се губи одлицето, нивото на активностите може да биде намалено или зголемено.

Во детството, депресијатае најчесто од реактивна природа. Се јавува како последица на нешто изгубено.Губењето што го чувствува детето може да биде вистинско, реално или замислено.Една од честите изгубени работи со кои детето се сретнува е губење на саканаличност – еден од родителите при развод, на пример.

Депресијата може да настапии поради губење на физичкиот интегритет за време на некоја болест, губење надраги работи кои на детето му се многу важни, губење на самодовербата порадинеуспехот кој го доживеало детето, најчесто на училиште. Типичниот депресивенсиндром вклучува жалост, намалена активност, губење на апетит и потешкотии воконцентрацијата.  Кај децата кои одат научилиште, депресијата се манифестира со губење на интересот за секојдневнитеобврски,  намален или зголемен апетит, прекумерноспиење или несоница, намалена енергија. Чести симптоми на таканареченатаскриена депресија на таа возраст се одбивност кон училиштето, деликвенција,појава на физичка болка.

Психотерапијата е каментемелник при тераписката постапка. Таа може да му помогне на детето да разберешто чувствува, која е причината за депресијата и како да се однесува восегашноста и во иднината. Доколку се откријат некои невролошки пореметувања,тие треба да се лекуваат на посебен начин, честопати и со лекови. Меѓутоа лекувањетосо лекови не треба да биде само единствен начин на лекување, туку треба да бидекомбинација со друга терапија, препорачуват психолозите.

Затоа следете го своето дете, секоја промена е знак дека нешто сеслучува во животот на вашето дете. Бидете постојано покрај него, разговарајте за секојдневните активности, покажете му дека тоа е најважниот дел од вашиотживот.