/11 /11

Децата ретко се жалат на депресија, која како симптом кај возрасните е многу често присутна.

Обично некој друг ќе ја забележи депресијата кај детето и промените кои настанале вооднесувањето. Често учителот во училиштето сигнализира дека детето се однесува апатично, му се случува да заспие на час, не ги извршува училишните обврски и слично.

Родителите се загрижуваат поради повлекување на детето од вообичаените активности. Детето освен што го губи интересирањето за работите кои дотогаш ги сакало, има многу променливо расположение. Се чувствува уморно, не наоѓа задоволство во она што го прави, тешко се сконцентрира... Дури и изгледот на детето се менува. Лицето станува опуштено, долгнавесто, насмевката се губи од лицето, нивото на активностите може да биде намалено или зголемено.

Во детството, депресијата е најчесто од реактивна природа. Се јавува како последица на нешто изгубено. Губењето што го чувствува детето може да биде вистинско, реално или замислено.Една од честите изгубени работи со кои детето се сретнува е губење на сакана личност – еден од родителите при развод, на пример.

Депресијата може да настапии поради губење на физичкиот интегритет за време на некоја болест, губење надраги работи кои на детето му се многу важни, губење на самодовербата поради неуспехот кој го доживеало детето, најчесто на училиште. Типичниот депресивен синдром вклучува жалост, намалена активност, губење на апетит и потешкотии во концентрацијата.  Кај децата кои одат на училиште, депресијата се манифестира со губење на интересот за секојдневните обврски,  намален или зголемен апетит, прекумерно спиење или несоница, намалена енергија. Чести симптоми на таканаречената скриена депресија на таа возраст се одбивност кон училиштето, деликвенција,појава на физичка болка.

Психотерапијата е каментемелник при тераписката постапка. Таа може да му помогне на детето да разбере што чувствува, која е причината за депресијата и како да се однесува во сегашноста и во иднината. Доколку се откријат некои невролошки пореметувања,тие треба да се лекуваат на посебен начин, честопати и со лекови. Меѓутоа лекувањето со лекови не треба да биде само единствен начин на лекување, туку треба да бидекомбинација со друга терапија, препорачуват психолозите.

Затоа следете го своето дете, секоја промена е знак дека нешто се случува во животот на вашето дете. Бидете постојано покрај него, разговарајте за секојдневните активности, покажете му дека тоа е најважниот дел од вашиот живот.