Фото:Canva/Во желбата да помогнеме, често не забележуваме дека притискаме. Сакаме најдобро, но зборовите можат да звучат како товар, не како утеха.

/11 /11

Тоа звучи убаво. Но дали некогаш се запрашавме дали премногу охрабрување може да направи спротивното?

Понекогаш, кога постојано нè туркаат напред, забораваме да застанеме
Забораваме да здивнеме. Да се запрашаме дали тоа што го сакаме навистина е наше, или само нешто што светот го очекува од нас. Премногу „ајде, можеш ти тоа“ знае да создаде чувство на вина. Дека секое паѓање е неуспех, наместо нормален дел од патот.

Охрабрувањето е моќно кога е искрено и човечно.
Охрабрувањето треба да доаѓа со разбирање, а не со притисок. Кога некој ќе ти каже: „Ако си уморен, одмори. Ако не оди, тоа е во ред.“, тогаш тоа не е покажување слабост, туку вистинска поддршка.

Понекогаш, најубавото охрабрување е тишината.
Присуството. Некој што ќе седи покрај тебе без да бара од тебе да „се собереш“. Само да биде таму. Да покажеш дека не мораш секогаш да бидеш силен, доволно е да бидеш свој и да бидеш човек.

Денес бидете благодарни за сите луѓе што охрабруваат тивко полни со разбирање, не со очекувања.

Афирмација за денес:
„Не морам да бидам совршен/на за да бидам вреден/а. Моето темпо е доволно.“

Нека денес биде потсетник дека вистинската поддршка не вели „побрзај“, таа шепоти „диши, тука сум“.

Ваша Рингераја.