/11 /11

Причината лежи во вградениот, архетипски спор на детските и родителските желби. Тоа е судир на она што детето сака да прави и она што родителот сака да прави детето. Бидејќи целта на добриот родител е да го подготви детето за самостоен живот во општеството, тој мора да го социјализира – да му помогне да ги совлада основните општествени правила. Социјализацијата започнува со неизбежни спорови околу совладувањето на семејните правила.

Примарниот конфликт не е спор на две рамноправни страни. Малото дете многу работи не знае и не разбира, така што неговите желби често одат кон нешто што е штетно, опасно и непримерено. За разлика од него родителот е возрасна личност, која знае и разбира, размислува рационално, го сака детето и носи одлуки кои се најдобри за него. Според тоа, логично е родителот да управува со детето додека е мало. Токму заради тоа се јавува хиерархија во односот родител-дете и родителот е тој кој повремено бара од детето да ја потчини својата на родителската волја.

Родителот за кој е типично да му дозволува на детето да управува со него, кој својата волја ја подредува на волјата на детето, е немоќен родител. Немоќен е бидејќи во конфликтни ситуации му попушта на детето. Тоа го прави бидејќи се плаши дека детето повеќе нема да го сака ако истрае во своето барање, или од страв да не го трауматизира детето. Наместо родителот да е сигурен во педагошката исправност на своите барања, го мачи чувството на вина, страв и сожалување. Сето тоа доведува до чувство на вина и постојано поставување на прашањето: “Каде погрешив?”

За немоќниот родител повторно да си го врати авторитетот, потребно е да престане да гледа во детските чувства. Некогаш му е потребен разговор со стручно лице за да ги промени ставовите заради кои му попушта на детето.  Најважно од се е да се прифатат негативните последици кои произлегуваат од немоќта и попуштањето на децата.