Фото:Canva/Периодот на тинејџерство носи многу промени – со правилен пристап, родителите можат да изградат доверба наместо дистанца.

/11 /11

За родителите и возрасните, ова може да изгледа како период на расправии и дилеми, како оддалечување, тврдоглавост или неразбирливо однесување. Но, вистината е дека зад тоа се крие потреба за разбирање и поддршка посебно од страна на родителите, а и сите блиски, како и создавање простор за раст.

Првиот чекор за разбирање на тинејџерот е слушањето. Но не само формално слушање, туку вистински. Тоа значи да се слуша без прекинување, без брз одговор посебно ако тој е критика и без совети. Кога тинејџерот ќе почувствува дека неговиот глас е важен, тој почнува повеќе да се отвора. Во спротивното, се затвора во себе, нема доверба во своите блиски и бара разбирање на друго место.

Вториот важен елемент е емпатијата. Иако проблемите на тинејџерите понекогаш на возрасните им изгледаат како мали или неважни, за нив тие се реални и интензивни. Првата љубов, притисокот од друштвото, несигурноста околу изгледот или успехот се емоции кои треба да се препознаат и признаат, а не да се минимизираат.

Неопходно е и поставување на граници. Тинејџерите имаат потреба од слобода, но и од јасни рамки кои им даваат сигурност до каде можат и им е дозволено. Клучот е во балансот, поставување правила кои се објаснети, логични и доследно применувани, наместо строги забрани без објаснување.

Комуникацијата треба да биде двонасочна. Наместо наредби, подобро функционира разговорот. Прашања од типот „Како се чувствуваш?“ или „Што мислиш за ова?“ отвораат простор за дијалог и покажуваат почит кон нивното мислење.

Исто така, важно е да се прифати дека тинејџерот не е мала верзија на возрасниот. Тој е личност во развој, со сопствени ставови, желби и дилеми. Поддршката не значи контрола, туку да знае дека има некого на кого може да се потпре кога ќе затреба.

Разбирањето на тинејџерот не е процес кој дава брз резултат. Тоа е однос што се гради со време, трпение и искреност. Кога мостот на комуникација е изграден, и најголемите разлики можат да се преминат.

Разбирајќи ги тинејџерите, всушност им помагаме да станат сигурни и стабилни возрасни личности, а тоа е целта на секој родител и општество.