Фото:Canva/Цицањето палец често е начин детето да се смири, да се почувствува сигурно или полесно да заспие. Кај многу деца тоа е нормална развојна навика, но со возраста и зачестеноста може да стане важно да се следи нејзиното влијание врз забите и развојот на вилицата.

/11 /11

За актуелни содржини и вести од светот на родителството и бременост изберете ја Рингераја како свој омилен извор на Google.

Постави

За некои деца тоа е начин да се смират и полесно да заспијат, за други е навика која се појавува кога се уморни, вознемирени или им е здодевно. Иако најчесто е нормална развојна појава, важно е родителите да знаат кога да ја набљудуваат, а кога да побараат совет од педијатар или стоматолог.

1. Зошто бебињата го цицаат палецот?

Рефлексот за цицање е природен и се појавува уште пред раѓањето.

Кај бебињата, цицањето може да:

• помогне при смирување,
• го олесни преминот кон сон,
• даде чувство на сигурност,
• биде начин за саморегулација кога детето е уморно или вознемирено.

Затоа, кај најмалите не треба веднаш да се гледа како на „лоша навика“.

2. Кога цицањето е начин на утеха?

Како што расте детето, цицањето палец често се појавува во одредени ситуации.

Во моменти како пред спиење, кога детето е исплашено, при разделување од родителите, кога е уморно или во непозната средина, цицањето на

палецот може да му помогне на детето повторно да се почувствува сигурно.

3. Кога станува навика?

Кај некои деца цицањето продолжува и кога веќе нема јасна потреба од смирување.

Може да стане автоматско однесување:

• Додека гледаат телевизија.
• Додека се возат во автомобил.
• Кога се концентрираат.
• Додека се досадуваат.
• Во текот на ноќта.

Колку почесто се повторува, толку потешко може да биде постепено да се прекине.

4. Дали цицањето палец е проблем?

Самото цицање не значи дека постои проблем. Најважни се возраста, зачестеноста и интензитетот на навиката.

Долготрајното и интензивно цицање може да влијае врз:

• поставеноста на забите,
• развојот на загризот,
• обликот на непцето,
• понекогаш и на начинот на изговарање одредени гласови.

Затоа, доколку навиката продолжува и по периодот кога детето вообичаено ја надраснува, добро е да се разговара со стоматолог.

5. Не го засрамувајте детето

Викањето, казнувањето или исмејувањето најчесто не го решаваат проблемот.

Наместо тоа:

• Обидете се да откриете кога детето го цица палецот.
• Понудете друга форма на утеха.
• Пофалете го кога успева да не го цица.
• Разговарајте со него едноставно и без закани.

Особено кај помалите деца, разбирањето на причината е поважно од самото забранување.

6. Помогнете му да најде друга утеха

Ако палецот му служи на детето за смирување, потребно е да му понудите алтернатива.

Тоа може да биде неговата омилена играчка, прегратка, приказна пред спиење, мека играчка или ќебенце, мирен вечерен ритуал. 

Целта не е само да му кажете „не“, туку да му помогнете да развие друг начин на смирување.

7. Воведете промени постепено

Наглото забранување може да создаде дополнителен стрес.

Може да започнете со:

• Ограничување на цицањето само на времето пред спиење.
• Договор со детето за моменти кога ќе се обиде да го остави палецот.
• Позитивно поттикнување наместо казнување.
• Следење на напредокот без притисок.

Секое дете има различно темпо.

8. Важна е и грижата за забите

Редовната орална хигиена е особено важна ако детето подолго време ја има оваа навика.

Не заборавајте:

• Редовно миење на забите со соодветна паста.
• Контроли кај детски стоматолог.
• Навремена проценка ако се забележат промени во загризот или поставеноста на забите.

9. Кога да побарате совет?

Разговарајте со педијатар или детски стоматолог ако:

• детето цица палец многу често и интензивно,
• навиката продолжува и во период кога веќе се појавуваат трајни заби,
• забележувате промени во загризот или поставеноста на забите,
• на палецот има иритација, ранички или задебелување на кожата,
• детето е многу вознемирено кога ќе се обидете да ја ограничите навиката.

Цицањето палец најчесто започнува како природен начин на смирување, а кај некои деца постепено се претвора во навика. Наместо веднаш да го забранувате, обидете се да разберете што му е потребно на детето во моментот кога го става палецот во уста.

Со трпение, нежно насочување и соодветна поддршка, навиката често може постепено да се намали. А доколку продолжи подолго или почне да влијае врз развојот на забите, советот од педијатар или детски стоматолог е најдобриот следен чекор.