/11 /11

Во секој случај, самохраните родители најчесто сами се соочуваат со своите стравови и маки. Понекогаш дури се чувствуваат издадени и од сопственото семејство и пријателите од кои очекувале најголема поддршка и помош. Самохраните родители често ја губат самодовербата, бидејќи не успеале да ја одржат врската и односот со партнерот, а слабата самодоверба потоа се пренесува и на нивната улога на родител. Кога кај нивното дете ќе се појави проблем, тогаш тие се обвинуваат себе си дека не се добри родители, како што не биле ниту добри партнери. Самохраните родители чувствуваат повеќе несигурност и страв во подигањето на своето дете, па настојуваат да ја пополнат празнината поради отсуството на едниот родител. Често самохраните мајки (помеѓу другото и поради притисокот од околината), чувствуваат дека тие треба на детето да му бидат “и мајка и татко.” Тие настојувања најчесто ги збунуваат децата кои повеќе немаат јасен модел за родителот со кој живеат, туку чудно однесување на мајка и татко во една личност, што дополнително го збунува. Изолацијата доведува до губење и на перспективата, бидејќи самохраните родители немаат обично никој кој би им понудил нови идеи и решенија. Дури и кога ќе започне да создава нови пријателства и поставува нови цели, самохраниот родител може да се почувствува растегнат меѓу своите потреби и потребите на своите деца. Чести се примерите на самохрани мајки, кои после рзвод се посветуваат исклучиво на своите деца, занемарувајќи ги своите потреби, купувајќи им дури и повеќе играчки, облека, чевли и кога тие не им се неопходни. Не поставуваат граници во воспитувањето, се им дозволуваат, настојувајќи на тој начин да им надоместат за отсуството на едниот родител. Но, на тој начин изолирајќи се, го зголемуваат своето незадоволство, не го насочуваат детето кон вистинските вредности што води до несоодветно родителство. На детето кое се му е дозволено, е запоставено дете, како и на она на кое се му е забрането. На децата им треба пример, граница, насочување.

Како да се справите со повреденоста и изолацијата?

• Разговарајте со некој. Не срамете се да побарате помош од психолог ако ви е тешко. Да бидете силни, значи да побарате и прифатите помош тогаш кога ви е потребна.
• Пронајдете група на самохрани родители. Важно е да разговарате за сопствената ситуација со некој кој поминал низ такво искуство. Воспоставете контакт со други самохрани родители од соседството, училиштето на детето...
• Решете ја својата правна ситуација. Повеќето луѓе се чувствуваат толку лошо што не успеаваат да тргнат понатаму, се додека брачната ситуација правно не се реши.
• Однапред договорете се со децата за награди и казни кои планирате да ги спроведувате со нив ( бидете сигурни дека сите членови од семејството знаат за вашите правила и ги почитуваат)
• Одбегнувајте го физичкото казнување на вашите деца. Наместо тоа, користете логични решенија (на пр. давање или скратување на одредени привилегии, па така награда може да биде гледање на омилениот цртан, дополнителна коцка чоколада, а казна – нивното скратување. Така ќе бидете доследни и ефикасни во одгледување на своето дете.
• Предвидете ја претходно вашата реакција за некоја вознемирувачка ситуација, и планирајте што би кажале или би направиле доколку вашиот поранешен партнер ненајавено дојде или пак со своето недоаѓање ги разочара децата. Обидете се да најдете одговор кој нема да ги вклучи децата во сцената и НЕ ТЕРАЈТЕ ГИ ДЕЦАТА ДА СЕ ОПРЕДЕЛАТ ЗА ЕДНА СТРАНА. Доколку вашите пријатели и семејството постојано ве критикуваат размислете што може да кажете за да ја прекинете темата на разговор во кој треба да се оправдувате.
• Контролирајте ги сопствените реакции кон своите деца. Доколку сте многу лути на нив и имате желба да ги натепате или да им кажете нешто со што би ги повредиле: дишете длабоко, одвојте се во друга соба, повикајте пријател/ка, земете да читате некое списание, влезете да се туширате... Почекајте додека не воспоставите контрола над сопствените чувства пред да ја превземете контролата над ситуацијата.