/11 /11

Tregojnë se një maçok

ish i fortë sa s'kish shok,

kur dilte të gjatonte,

asnjë mi nuk' i shpëtonte,

minjt' e gjorë desh u shuan,

ca të pakët që shpëtuan,

në vrimë rrinë të tërë

nga frika se mos i zërë,

maçi përgjon nat' e ditë,

po s'dalin nga vrima mintë,

rrinë ndënë prak.

Po për këtë shkak,

maçi, një mëngjes,

shtiret sikur vdes

dhe në një litar

nga këmbët u var,

as tundet, as flet,

mitë, me të parë,

pandejnë vërtet

se, maçokn' e kanë vrarë,

Në dhomë, guxojnë

qasen mengadale,

nga gazi këndojnë

dhe kërcejnë valle,

i vdekuri qeshi,

(u ngjall si Lazari)

dhe ra nga litari,

zuri minj sa deshi,

ata që shpëtuan

me vrap u larguan.

"Tekdo që të vini,

thosh maçi me vete,

shpëtim nukë kini

se di marifete,

di të them të rreme,

di të bëj llagëme."-

Maçi një të diel.

U lye me miell.

Minjtë këtë dhunë,

Nuk' e kupëtuan

dhe ju afruan,

një nga një u zunë.

Një mi plak me mënd,

i ditur, i vuar,

s'u qas n'atë vënd:

"Të kam kupëtuar,

dhe miell në ke

s'të bie në duar,

se të di kush je

sot s'më gënjen dot, s'më qesh

dhe thes me miell të jesh,

nuk qasem, mos ki shpresë."

Tha miu dhe iku.

Armikut, kush s'i vë besë,

shpëton nga rreziku.

Проектот Детско Катче на албански јазик е реализиран со финансиска поддршка од