Навидум се изгледаше едноставно кога други мајки зборуваа за нивни искуства. Првото чувство кога го ставив на града беше вресок, јас уште повеќе се уплашив. Така цело време бебе плаче кога и да го доближам до града. А го доближував секогаш кога ќе го земев во раце, тоа беше врискање необјасниво и секако и јас ќе почнев да плачам зошто не сака да цица. Рефлекс за цицање имаше но никако да цицаме, дури сестрите го земаа бидејќи премногу плачеше. Така до дента кога да излеземе од болница рекоа бебе има шумче некое што навидум не е страшно, но за мене во тој момент беше како хорор и јас повторно почнав да плачам и се помолив на Господ и си реков бебе мора да цица и ќе му помине. Ми го донесоа од ехо и јас со макичка малку ама процицавме и фала на бога за една недела се среди и проблемчето. Така да мајки само упорно и без откажување цицањето е важно за развојот на бебенцето.