Ветувања на една мајка

/11 /11

Некогаш мнооого одамна, кога се обидував да замислам како еден ден ќе ги гледам своите деца, сакав да изјавувам работи од типот на: "Ако имам ќерка, никогаш нема да ја облекувам во розово!". Или: "Никогаш нема да дискутирам на јавно место" за содржината  на пелената (сортирајќи по боја, мирис и текстура ...). Па, некои работи си ги препознав. Еве каде се "провалив".

    

Никогаш нема да зборувам на "бебешки јазик" или со оној ужасен тон со кој разнежнетите мајки изговараат слатки реплики како:

"Ти си моето слатко, најслатко шеќерче - најубавото бебе на светот!" Во периодот "пред-бебето" обично на ваквите изјави "вртев со очите". Во ерата "по-бебето" констатирав две работи:

1. Дека моето дете е "најслаткото бебе на светот!" и

2. Штом ќе погледнам кон своето слатко мало = веднаш почнувам да се умилкувам = и почнувам да му зборувам на "бебешки јазик" со "оној ужасен тон" ...

    

Никогаш нема да се произнесувам по: "содржината" на пелените, јадењето пиреа со сомнителна боја, ужасен вкус и сл ..

Тоа ти е работа, по цел ден да менуваш пелени, а оценката на "содржината" е еден од важните показатели дека бебето е здраво и дека јаде доволно. И секој следен ден правите кашички со сомнителна боја и без вкус, бидејќи таквите кашички се најздрави за децата. Исхраната и здравјето на бебето се најважни работи за тебе сега - по 24 часа на ден ... Звучи ли опседнато? Па такво е! Обидете се сега да мислите на последните модни трендови и должината на рачките на чантите.

    

Никогаш нема да го оставам да прави што сака

Уште еден од моите гревови, сепак ... понекогаш авторитетот, аргументите, молбите се немоќни. Ова обично се совпаѓа со моменти како: прошетка + плиснување на пороен дожд + дете кое одбива да се врати, затоа што сака да седне во средината на најдлабокиот вир.

    

Никогаш нема да го залажувам (на пример да кажам "ќе видиме ...", како одговор на желбата "сакам да одиме во паркоооот ...").

Да, свесна сум дека "Немаме секогаш време да одиме во паркот". Како и дека "Ќе видиме ..." е единствениот начин да си заштедам хистерично плачење и половина час смирување, за да успеам да ги завршам итните задачи и - можеби! - Да ни остане време за прошетка во парк :).