23.05.2019.... Денот долг исцрпен веќе одминуваше ..чукна часот 22:20 се роди моето мало чедо, во моментот веднаш си го помислив името Адам. Моментот кога даруваш рожба е моментот кога всушност се преродуваш повторно. Веќе по наредните 3 дена се зближивме со мојот син се плашев дека можеби нема да можам да го доживеам тој момент наречен доење но се се среди за три дена и оттогаш почна нашата убава луда приказна наречена ДОЕЊЕ.
Најдлабоката поврзаност со мајката и детето е доењето, што всушност и ми беше најубаво гледајќи го моето чедо како се храни, интересниот начин како голта,ненаситно, па како ждригнува дека заситен се прејадил... Веќе Адам има 14 месеци и сеуште се доиме, не помислувајќи да престанеме додека не најдеме причина за тоа или додека тој самиот се одвикне. Веќе сам си бара и наоѓа местото каде треба да си земе ужинка, па се смееме и двајцата ние..Така тој си ужива секојдневно барајќи го најскапоценото нешто од мајка си впрочем и најздравото за едно бебе, а јас среќна и задоволна што можам да му обезбедам такво нешто на мојот син. Поздрав до сите мајки кои дојат и подршка за сите идни да не се обесхрабруваат..Најубавото допрва доаѓа!!!