Седум дена од доаѓање на овој свет на моето малечко, бев задржана во болница бидејќи и беа дијагностицирани дехидрираност и намалена родилна тежина. Од медицинските лица бев известена дека немам млеко и дека малото мора да се храни со адаптирано млеко, но мојата желба да го дојам детето беше преголема и си ветив на себеси дека ќе успеам во таа борба. Си набавив електрична пумпа и вештачки брадавици и го ставав малото постојано на гради. Првиот месец при секое доење малото плачеше и се тргаше од моите гради, но јас бев упорна, сталожена и верував во себе. Денес малото обожава да цица, го сакам неговиот поглед, ја чувствувам неговата топлина и сум среќна кога мирно си заспива на моите гради. Едноставно се гордеам што му давам храна која живот значи.