/11 /11

“Кога мама го раѓаше брат ми, лекарите мораа да употребат форцепс. Кога тоа го виде мама почна да вика – Тоа се вилушки за салата! Нема тоа да го ставате во мене!”

Кога мајка ми раѓаше се' помина брзо. Од почетокот па до моето раѓање поминал само еден час. Тоа значи дека ја почувствувала и најслабата и најсилната болка, без можност да се прилагоди. Тато ја возел во болница, па застанал за да тури гориво во колата. Баш тогаш се појавил човек во инвалидска количка и го замолил тато да му купи цигари, бидејќи влезот не бил прилагоден за инвалиди. Мама се наведнала низ прозорец  и се издерила: “Сега најде да му помагаш?”

Кога мајка ми го видела брат ми, на кого лицето и главата му биле изобличени од породувањето, рекла: Не! Вратете го назад!

Пациентката беше отворена, почна да напнува, а потоа се предомисли. Рече: “Не сакам! Си одам дома. А потоа се обиде да слезе од столот.”

Мојата жена почна да вика со демоски глас: “Донеси ми поубави коцки мраз, овие се одвратни. Не знам што им недостасуваше, но истрчав и и донесов полна чаша со нови”

Бев под дејство на лекови и искрено, благодарна сум за тоа. Но ми се јадеа ребра на скара помеѓу контракциите. Го молев маж ми: “Ајде драги, сестрите нема да дознаат – иако стоеја на метар и пол од нас”.

Извор: Dailymail.co.uk