/11 /11

За актуелни содржини и вести од светот на родителството и бременост изберете ја Рингераја како свој омилен извор на Google.

Постави

Имаше едно дете од соседството кое трчаше околу базенот. Спасувачот на базенот му кажа да не трча туку да оди. Таткото на момчето, со развиени гради, сериозен маж дојде до спасувачот и му кажа дека само тој има право да му каже на детето што да прави...

Плус му напомена дека ако сака нешто да му каже на детето, прво да му се обрати нему, а тој ќе одлучи што ќе му каже на детето и ќе одлучи во која насока да се движи разговорот.

Спасувачот остана кул (иако јас би превртувала очи) и рече  внимателно, дека негова работа е да воспостави ред на базенот и да биде сигурен дека луѓето што го користат ги почитуваат правилата, а “не трчај” е универзално правило на базен.

Таткото додаде уште неколку агресивни изјави во смисла дека не гледал ништо лошо во однесувањето на неговото дете, па спасувачот да се повлече. Сумарно, детето беше слободно да трча на базенот бидејќи татко му рече така, за*би ги правилата, никој не може да му кажува на моето дете што да прави, освен мене.

Оу, добро.

Ако јас сум единствениот кој може да им каже на моите дека што треба/не треба да прават, губам на секој можен начин, правејќи им иреална слика и комплетно нереални очекувања од светот. Исто така не смеам ниту да умрам, бидејќи што ќе прават потоа моите деца без мене. Следејќи ја логиката на корпулентниот татко на базенот, спасувачот не може да спасува, учителот не може да учи, тренерот не може да тренира, а подоцна во животот ниту директорот да му директорува на таквото дете...гледате каде води сето ова, нели?

Дали правењето перфектен живот за нашите деца е нова национална опсесија?

Не сакам да се фалам, но моето дете, кое е средношколец изгубило досега само неколку работи. Ниедна од нив толку катастрофална, но има време. Разговаравме за тоа скоро. Му кажав дека моја  работа е да бидам тука додека паѓа, бидејќи треба да научи како да губи, да се собере и да продолжи напред.

Ова е отворена порака до сите кои ги знаат моите деца: Можете да им кажете што смеат/не смеат да прават. Тоа е навистина, навистина ОК. Кажете им да не ги ставаат нозете на вашата маса. Кажете им да престанат да трчаат, да не играат со тој нож и да не ги допираат вашите работи. Всушност сега кога се веќе големи, слободно кажете им да не го јадат целиот чипс, да остават и за другите деца и да внимаваат да не го истурат пијалокот на новиот прекривач. Кои и да се правилата во вашата куќа, кажете им на моите деца да ги почитуваат. Имам себични мотиви.