Се почна од шала. Додека бев бремена не ни помислив на доењето, но дојде денот кога се породив. Бебето го немав видено 4-ри часа. Дојде сестрата и ја прашав каде е моето бебе треба да јаде, таа се насмевна и ми го донесе синот. Прворотка бев но мајчинскиот инстикт ми проработи веднаш. Во тој момент кога го здогледав имав само едно нешто на ум, да го дојам. Го фатив во раце и го ставив на града прекрасно чувство, најубаво нешто во животот, тој додека цицаше непрекинато го гледав и сфатив дека мора да продолжам да го дојам. Така и се случи.
Си дојдовме дома и искрено ми беше страв како ќе се носам со улогата мајка. Имаше, а и уште има лоши и добри денови поминати во доење. Еве сега наполни 8 месеци уште го дојам и не мислам во скоро време да прекинам. Не сакам тоа убаво чувство за него, а и за мене да го скратувам. Доењето е благословено, од секогаш било така и така и ќе биде. Уживајте во доењето додека можете затоа што тоа чувство не можете да го доживеете ако не го искусите и верувајате нема да зажалите. Тоа чувство не се заборава никогаш.