Една зимска ноќ се роди најпрекрасното човече на светот, мало главче, мали рачиња, ножиња, очиња. Тие невини очиња ме гледаа така невино и само мене. Јас така мислев дека ме гледаа бидејќи тоа човече знаеше само за мене. Кога прв пат ме погледна почувствував дека бара да јаде. Го ставив на мојата града ама тоа немаше сила да влече и чекаше да му капне по некоја капка млеко. Како ја стискам градата и му тече млеко тоа почнува да се смее, јас така чувствував дека се смее. Кога ќе престанев да стискам го чувствував бесот во него. Тоа мало човече не сакаше воопшто да се мачи па морав цели два месеци да ги стискам градите за тоа да пие млеко. Кога после два месеци решив дека е доста со галење и морам да го научам да цица самото, тоа се тргна од моите гради и повеќе не сакаше ни да се приближи. Пиеше само одмолзено млекце некое време и потоа почна да го одбегнува млекото. После петтиот месец повеќе не сакаше ни капка млеко да испие.