Bitolcanka
|
Една летна ноќ, додека градот полека потонуваше во тишина, додека месечината светеше со некој чуден сјај, се појави пред мене ти со твоите очи плави, во кои видов нешто што личеше на љубов. Замижав мислејки дека е сон, но не е сон, ти сеуште си тука. И затрепери тогаш срцето мое. Чудесен сјај ми сјаеше в очи, гореше лицето мое, како од возбуда, но, дали само возбуда е тоа? Како можев да помислам на вакво нешто? Секако дека е возбуда се осетив целосна, осетив мир, спокој, што веке нема да те чекам, што веке си дошол затоа што ме сакаш. Нетрпеливо чекам да ме допреш, да го почувствувам твојот бакнеж на моето рамо, повторно да се осетам сакано. Сакано и посакувано како во мојот сон, но овој пат на јаве во реалноста и сегашноста... Застана до мене, ми го опфати лицето, нежно, со дланките и ме помилува. Ја чувствував топлината на твоите раце и сфатив дека не сонувам. Срцето ми затрепери од радост и почна силно да чука... Бев среќна, о, навистина среќна!
Ах, колку би сакала овој момент да трае засекогаш...
Денот се будеше со првите сончеви зраци а со тоа љубовта добиваше нова димензија.Чувствата се испреплетуваа.
Токму кога се завртев кон тебе, празнина ја исполни мојата прегратка. Само мал бел лист со порака лежеше на перницата која сеуште мирисаше на нашите тела полни со нескротлив копнеж...
Пред да прочитам што пишува помислив „Како можеше да ме остави?“, но како што читав така треперев од љубов и болка, чувства кои преовладуваа тој миг во мене. Срцето силно ми лупаше, ме обзеде страв од можната содржина на пораката, од можниот крај ... Помислив на најлошото - разделба ...
_____________________________
It is not how much you give or what you say, it is how much love you give in what you do ...
|
Рингераја.мк користи "колачиња" за обезбедување подобро корисничко искуство, следење на посетеноста и приказ на огласи. Поставките за прифаќање на колачињата ги прилагодувате во вашиот пребарувач.
Дознајте повеќе.
Испечати
