Самохраните родители се луѓе кои секојдневно живеат живот составен од безброј мали подвизи. На прв поглед, тие можеби изгледаат како обични мајки или татковци кои брзаат на работа, подготвуваат ручек или водат дете на настава.

Но зад таа секојдневна слика се кријат моменти исполнети со борба, умор, љубов и една тивка храброст која ретко се забележува однадвор.

Тоа е храброст која не се фали. Не бара признание. Но е таму силна, длабока и постојана.

Храброст да станат секое утро, без разлика колку се уморни

За самохраниот родител нема „подоцна“ и нема „ќе одморам утре“. Секое утро започнува со одлука да се стане и да се продолжи понатаму, дури и кога ноќите се непроспиени, кога мислите се тешки или кога проблемите се чини дека се поголеми од денот.

Тоа е храброст на тивка упорност.

Храброст да бидат и мајка и татко во исто време

Самохраните родители постојано балансираат меѓу улогите:
- да бидат нежни и строги,
- топли и решителни,
- поддржувачи, воспитувачи и утешители.

Тоа е тешка работа за двајца, а тие ја прават сами секој ден.

Храброст да го држат домот сплотен

Тие се архитектите на домот. Подготвуваат оброци, помагаат со домашните задачи, го организираат секој момент, па дури и кога се уморни, знаат дека детето има потреба од стабилност.

И се борат да ја создадат со љубов, грижа и неизмерна одговорност.

Храброст да ги задржат солзите кога децата ги гледаат

Самохраните родители ги носат своите грижи тивко.
Често плачат само кога никој не гледа под туш, во автомобил или пред спиење.
Не затоа што се слаби, туку затоа што се силни.

Ги чуваат најтешките емоции далеку од детските очи, знаејќи дека нивната стабилност е темел за детската сигурност.

Храброст да веруваат во подобра иднина

И кога финансиските грижи се големи, кога поддршката е мала, кога се чувствуваат осамено, самохраните родители продолжуваат да веруваат дека го прават најдоброто за своето дете.
Нивната надеж е нивниот водич иако светот не секогаш им го олеснува патот.

Храброст која не бара благодарност

Самохраните родители не очекуваат аплауз. Нивната сила се мери во насмевките на нивните деца, во малите успеси и во моментите кога сфаќаат дека сето тоа има смисла.

Тие не се херои во наметки, туку херои на секојдневието.

Храброста на самохраните родители е невидлива за оние што не ја живеат. Но таа постои во секој чекор, секоја мисла и секоја одлука што ја носат.
Да ја признаеме, да ја поддржиме и да им оддадеме чест, затоа што оваа храброст ја гради иднината на нивните деца.