Во периодот по раѓањето на детето, многу мајки несвесно влегуваат во образец каде сопствените потреби стануваат последни на листата.

Храна, одмор, емоционална поддршка или едноставно тишина се работи кои сè почесто се одложуваат за подоцна, кое во пракса ретко доаѓа. Овој модел на однесување често се прифаќа како нормален дел од мајчинството, но долгорочно може да има сериозно влијание врз физичкото и психичкото здравје.

Негирањето на сопствените потреби не се случува одеднаш. Тоа најчесто започнува суптилно со чувството дека бебето секогаш мора да биде на прво место, па дури и на сметка на основните потреби на мајката. Со текот на времето, оваа навика може да прерасне во автоматски режим на функционирање, каде личните граници се бришат без свесна одлука.

Еден од главните фактори е емоционалната одговорност што мајката ја чувствува. Потребата да биде постојано достапна, внимателна и доволно добра во тоа што го прави може да создаде притисок дека секое време посветено на себе е себичност. Во реалноста, токму спротивното е точно. Игнорирањето на сопствените потреби постепено ја намалува енергијата и капацитетот за грижа.

Физичката исцрпеност често оди рака под рака со овој предизвик. Недостатокот на сон, нередовните оброци и постојаната активност без пауза можат да доведат до хроничен замор. Кога телото е исцрпено, и емоционалната стабилност станува поранлива, што дополнително ја засилува вината и чувството дека „не се прави доволно“.

Психолошки, оваа состојба може да создаде чувство на губење на сопствениот идентитет. Мајката повеќе не се доживува како личност со свои потреби, желби и граници, туку исклучиво преку улогата на негувател. Со време, ова може да влијае врз самодовербата и чувството на исполнетост.

Важно е да се разбере дека грижата за себе не е спротивна на грижата за детето. Таа е нејзин дел. Одморена и емоционално стабилна мајка има поголем капацитет за трпение, внимание и нежност. Дури и кратки паузи, како неколку минути тишина, топол туш или кратка прошетка, можат да направат значајна разлика.

Поддршката од партнерот, семејството или блиската околина игра клучна улога во овој процес. Кога мајката има простор да здивне без чувство на вина, полесно може да ги препознае и почитува сопствените граници.

На крајот, мајчинството не треба да значи бришење на себеси. Напротив, тоа е процес во кој жената учи да ги балансира потребите на детето со сопствените, без да се изгуби во таа улога. Препознавањето и прифаќањето на сопствените потреби не е слабост. Тоа е основа за поодржливо, посмирено и поздраво мајчинство.