Загубата е болна за секого, но за детето може да биде особено збунувачка и длабоко вознемирувачка. Причината не е само тагата, туку и начинот на кој детето го разбира светот, сигурноста и трајноста на односите.

За детето, семејството, рутината и блиските луѓе се негов „безбеден свет“. Кога ќе се случи загуба како смрт на блиска личност, развод, преселба, загуба на милениче, тој свет се менува и детето може да почувствува дека ја изгубило својата сигурност.

 

1. Детето различно ја разбира трајноста

Разбирањето на смртта и загубата зависи од возраста:

• Малите деца често не сфаќаат дека смртта е трајна. Може да очекуваат личноста да се врати.
• Децата од предучилишна возраст ја доживуваат како привремено отсуство.
• Учениците во основно училиште почнуваат да ја разбираат неповратноста, но можат да чувствуваат вина или страв.

Некои деца мислат: „Дали јас направив нешто погрешно?“ или „Дали и мама/тато ќе исчезне?“

 

2. Загубата значи и губење на сигурноста

Блиската личност за детето претставува заштита, рутина и емоционална стабилност. Кога таа личност ќе ја нема, детето не тагува само за неа туку и за чувството на сигурност.

Чести реакции се: засилена приврзаност кон родителот, страв од одвојување, проблеми со спиењето и враќање на поранешни однесувања (регресија).

 

3. Емоциите се силни, но зборовите се малку

Децата често немаат доволно развиен речник за да ги изразат тагата, бесот или збунетоста. Наместо со зборови, емоциите може да се изразат преку: раздразливост, повлекување, проблеми на училиште и физички болки (стомак, глава).

.

4. Тагата кај децата доаѓа во „бранови“

За разлика од возрасните, децата тагуваат наизменично. Може кратко да плачат, а потоа да продолжат да играат како ништо да не се случило. Тоа не значи дека не им е тешко туку дека нивниот нервен систем не може долго да издржи силен емоционален интензитет.

 

Како да му помогнете на детето?

-       Бидете искрени, но зборувајте со јазик соодветен на возраста. 

-       Користете јасни зборови (на пример „почина“ наместо „заспа засекогаш“). 

-       Дозволете му да поставува исти прашања повеќепати. 

-       Потврдете ги неговите чувства: „Во ред е што си тажен.“ 

-       Одржувајте рутина бидејќи таа носи чувство на стабилност. 

 

Кога е потребна стручна помош?

Обратете се кај психолог ако забележите: долготрајна повлеченост, интензивен страв што не се намалува, силна агресивност и одбивање да оди на училиште и да прави секојдневни активности.

 

Загубата е тешка за детето затоа што го нарушува неговото чувство за сигурност, стабилност и предвидливост на светот. Со трпение, разбирање и постојана емоционална поддршка, детето може постепено да научи да ја носи тагата без да се чувствува само.