Градинката е првото место каде детето се соочува со организирана средина надвор од домот. Но нејзината цел не е да биде „мало училиште“.

Раното детство е период на игра, истражување и емоционален развој, а токму затоа градинките треба да изгледаат и да функционираат поинаку од училиштата.

Играта е најважниот начин на учење

Малите деца најдобро учат преку игра. Кога играат со коцки, цртаат, трчаат или замислуваат различни улоги, тие всушност развиваат важни способности како креативност, логичко размислување и социјални вештини.

Ако градинката премногу личи на училиште, со клупи, задачи и строги правила, децата може да го изгубат природниот интерес за учење.

Развојот е поважен од резултатите

Во градинка не е најважно детето да научи да чита или пишува. Многу поважно е да развие: самостојност, комуникација со други деца, способност за решавање проблеми и емоционална сигурност.

Овие вештини се основа за успешното учење подоцна во училиштето.

Потреба од движење и слобода

Малите деца имаат огромна потреба од движење. Тие учат преку телото со тоа што трчаат, скокаат, истражуваат. Во средина која премногу наликува на училиште, каде се очекува долго седење и мир, децата тешко ја задржуваат концентрацијата и интересот.

Креативност наместо строго структуриран ден

Во квалитетните градинки има простор за: слободна игра, музика и танц, креативни активности и престој на отворено.

Овие активности му помагаат на детето да ја развие својата личност и самодоверба.

Подготовка за училиште, но на природен начин

Иако градинката не треба да биде училиште, таа сепак ги подготвува децата за следната фаза. Тоа се прави постепено, преку игра и секојдневни активности. Да научи да се чека ред, да се слушаат инструкции и да се соработува со другите.

Градинката треба да биде место на радост, игра и откривање. Наместо клупи и строги правила, на децата им се потребни бои, движење, смеа и слобода за истражување. Само така тие можат да растат во самоуверени, љубопитни и среќни личности подготвени за училиштето и за животот.