Цуцлата е утеха за многу деца, им помага да се смират, полесно да заспијат и да се чувствуваат сигурно.

Но доаѓа момент кога родителите сакаат да ја отстранат од секојдневието. Ако детето упорно одбива да се откаже, тоа не значи дека правите нешто погрешно туку дека му е потребно време и постепен правилен пристап.

Зошто децата се врзуваат за цуцлата?

Цуцлата често станува дел од рутината и е поврзана со чувство на сигурност. Кај помалите деца, ова е поврзано со способноста сами да се смират.

Затоа, ненадејното одземање може да предизвика отпор, плачење или несигурност.

Кога е вистинско време?

Повеќето експерти препорачуваат постепено одвикнување помеѓу 2 и 3 години, но секое дете е различно. Важно е да се избере период кога детето не поминува низ други големи промени како градинка, ново бебе, преселба.

Како да го олесните процесот?

1. Постепено намалување

Наместо нагло да ја тргнете, ограничете ја употребата: само за спиење, само дома и постепено намалувајте го времето.

2. Понудете замена

Нежна играчка, ќебенце или прегратка може да ја замени утехата што ја дава цуцлата.

3. Разговарајте со детето

Објаснете на едноставен начин: дека расте, дека повеќе не му е потребна и дека може да биде „големо дете“ без неа.

4. Направете „ритуал на збогување“

Некои родители прават симболично разделување како подарување на цуцлата или „оставање“ за бебињата. Ова може да му помогне на детето полесно да ја прифати промената.

5. Бидете доследни

Ако еднаш одлучите да ја намалите или тргнете, важно е да не се враќате назад при секое плачење.

Што да избегнувате?

• казнување или засрамување,
• нагло одземање без подготовка,
• споредување со други деца.

Овие пристапи можат да создадат дополнителен отпор.

Одвојувањето од цуцлата е процес, не момент. Со трпение, разбирање и постепен пристап, повеќето деца успешно се прилагодуваат.

Најважно е детето да се чувствува сигурно и поддржано затоа што токму тоа му е најпотребно во периодите на промена.