Постојат спомени што ги носиме како слики, други како зборови, а некои како мириси.

Мирисот на бебе е еден од оние ретки, тивки потсетници што не избледуваат со текот на времето. Тој не може да се опише до крај, но секој што некогаш го почувствувал, веднаш го препознава. Тој е нежен, чист, топол, како да ја носи во себе самата суштина на новиот живот.

Научниците велат дека мирисите се најсилно поврзани со меморијата. Но, мирисот на бебе не е само биолошка реакција, тој е и емоција. Тоа е моментот кога времето запира, кога светот станува потивок, а срцето зборува погласно од било кој збор. Во тој мирис има сигурност, љубов и нешто длабоко човечко што нè враќа кон најчистата верзија од самите себе.

За родителите, овој мирис е првата вистинска врска со нивното дете. Тој создава невидлива нишка која не може да се прекине. Дури и години подоцна, кога детето ќе порасне, кога чекорите ќе станат посигурни, а гласот посилен, споменот за тој мирис останува. Не како носталгија, туку како тивка радост што живее некаде длабоко во нив.

Интересно е што овој мирис има и природна страна во нашиот живот. Тој ги поттикнува грижата, блискоста и заштитничкиот инстинкт. Но, надвор од науката, постои нешто што не може да се измери, чувството дека држите дел од иднината во своите раце.

Мирисот на бебе не е само спомен. Тој е потсетник на почеток, на невиност, на љубов без услови. И можеби токму затоа никогаш не бледее затоа што не припаѓа само на минатото, туку продолжува да живее во секоја прегратка, во секој поглед и во секоја тивка насмевка што доаѓа од срцето.