Цицањето палец е честа и природна навика кај бебињата и малите деца. Таа започнува уште во утробата и по раѓањето служи како начин за смирување, чувство на сигурност и олеснување при заспивање.

Во раната возраст, ова однесување најчесто не претставува проблем, но доколку продолжи подолго, родителите може да се загрижат за влијанието врз забите, говорот и хигиената.

Добрата вест е дека одвикнувањето може да се постигне нежно, без казни и притисок.

Зошто бебињата го цицаат палецот?

Бебињата го користат цицањето како природен рефлекс и начин за самосмирување. Најчесто тоа се случува кога се уморни, вознемирени, преоптоварени со стимули или кога се подготвуваат за спиење.

Кога треба да се реагира?

Кај повеќето деца навиката спонтано исчезнува до 3та или 4та годишна возраст. Потребно е поголемо внимание ако:

• цицањето продолжи по предучилишна возраст,
• се забележат промени во положбата на забите,
• детето постојано го цица палецот, не само при заспивање.
•  

Нежни и ефикасни начини за одвикнување

1. Обезбедете емоционална сигурност. Цицањето често е одговор на потреба за утеха. Повеќе гушкање, смирен тон на разговор и присуство можат значително да ја намалат потребата од оваа навика. 

2. Понудете алтернатива за утеха. Меко ќебенце, омилена играчка или плишано животно може да стане нов извор на сигурност, особено навечер. 

3. Ангажирајте ги рацете. Кај постари бебиња и мали деца, игри кои ги вклучуваат рацете како редење коцки, цртање или сензорни активности природно го намалуваат цицањето палец. 

4. Воспоставете смирувачка рутина за спиење. Конзистентна вечерна рутина  како бањање, читање приказна, тивка музика му помага на детето да се опушти без потреба од цицање.

5. Поттикнувајте, не казнувајте. Поофалете го детето кога не го цица палецот, дури и ако тоа е кратко време. Критиката и забелешките можат да создадат дополнителен стрес и да ја зајакнат навиката.

6. Подигнете ја свесноста кај поголеми деца. Со едноставни и нежни зборови објаснете зошто сакате да му помогнете да престане, без закани или заплашување.

7. Избегнувајте груби методи. Горчливи раствори, врзување на раката или постојано опоменување може да создадат несигурност и отпор, без долгорочен ефект.

Трпението е клучно

Секоја промена бара време. Повремени враќања на навиката се нормални, особено во периоди на стрес или промени. Поддршката и разбирањето се најсилните сојузници на родителите.

Кога да побарате стручен совет?

Ако навиката продолжи по 5 до 6 години или веќе влијае врз забите и говорот, консултација со педијатар или детски стоматолог е препорачлива.

Цицањето палец е фаза, а не проблем. Со љубов, трпение и нежни насоки, повеќето деца самостојно ја напуштаат оваа навика кога ќе се почувствуваат подготвени и сигурни.