Да го сакаш своето тело не значи дека секогаш ќе ти се допаѓа како изгледа значи дека ќе научиш да го почитуваш тоа што го прави за тебе.

Живееме во време кога постојано сме изложени на „совршени“ слики и нереални стандарди. Лесно е да почнеме да се споредуваме и да заборавиме дека секое тело има своја приказна, свој ритам и свои потреби.

Љубовта кон сопственото тело не доаѓа преку ноќ. Таа се гради постепено преку мали, свесни навики.

Треба да го слушаш кога ти бара одмор, да го храниш кога ти дава сигнал за глад, да го движиш не од казна, туку од грижа.

Прифаќањето не значи откажување од напредок, туку создавање здрав однос со себе. Наместо критика, избери разбирање. Наместо споредување, избери благодарност.

Важно е да се потсетиме дека телото не е само изглед. Тоа е систем што дише, се движи, се обновува и те носи низ секој ден. Дури и кога не го гледаме така, тоа постојано работи за нас.

Прашањето не е дали е совршено туку дали се грижиш за него на начин што го заслужува.

Да го сакаш своето тело е процес. Понекогаш тежок, понекогаш бавен, но секогаш вреден.