/11 /11

Често ние родителите сме се наоѓале во ситуација кога детето упорно ги одбива забраните и на секое наше НЕ, реагира со плачење или напади на бес. Затоа често сме во ситуација кога не знаеме кој на кого е родител. Секогаш кога нашиот мал ангел со различни манипулации ќе успее на крај да го добие она што го сакал, не доведува до безизлезна ситуација и прашањето: “па каде погрешив?” – се наметнува како неминовно. Па еве што всушност кажуваат психолозите за овој проблем, феноменот на забраната.

 Постојат неколку вида на забрани кои родителите ги поставуваат на своите деца. Целта на секоја од нив е детето да се научи да се однесува како што треба во семејството, но и надвор од дома. Не постојат универзални забрани кои важат за секое дете и неговата околина. Забраните кои ќе се применуваат зависи од системот на вредности и правила кои важат во одредено семејство: на некои родители им е незамисливо децата да се качуваат на маса, додека на други таквото однесување не им пречи. Најважно е родителите да знаат зошто им е важно одредено однесување да се почитува.

 За да биде забраната ефикасна, треба да биде доследно спроведена: ако на детето еднаш сте му забраниле нешто, никогаш, ниту во една друга ситуација, тоа не смеете да му го дозволите. Родителите обично грешат, бидејќи во одредени моменти кога се нешто нервозни или нерасположени на детето не му даваат да допира некои предмети, додека кога се расположени постапуваат сосема спротивно. И вие и вашата околина треба да биде доследна во спроведување на забраните за кои сметате дека треба да се почитуваат во вашето семејство.

 Добар пример е, упорноста на секоја мајка детето да не се приближува до штекерот за струја. Забраната еднаш, два пати, три пати се кажува со објаснување и детето ја прифаќа. Кога родителите би биле така упорни и во други случаи, однесувањето на детето би било многу подисциплинирано. Но, доколку нешто му забраните, а тоа упорно не прифаќа, па вие на крај ќе попуштите, тогаш забраната сте ја прекинале засекогаш. И никогаш не треба нешто да му дозволите само затоа што плаче.

 Забраната може да има ефект кога на детето на разбирлив начин ќе му се објасни зошто некои работи не смее да ги прави. Некогаш треба таа да се повторува и по неколку пати. Ако пак детето за тоа што не смеело да го направи биде казнето со тепање, ефектот на казната е многу краток- половина час или помалку ќе биде мирно, а потоа пак продолжува со она што го намислило.

 Тогаш се поставува прашањето: дали тепањето е сосема погрешен воспитен метод? Децата не треба да се тепаат (континуиран процес кој долго трае, удирање по глава, лице, удирање со предмети...), но некогаш едно шлап по газето може позитивно да ја разреши тензијата која се создава меѓу родителите и детето. Според тоа, пред да тргнете да го удрите детето изнервирани од неговата упорност, размислете уште еднаш поради што е важно почитување на дадената забраната. Обидете се на детето да му го објасните своето верување. Но, не заборавајте дека клучот во спроведување на забраната лежи во доследноста и упорноста!